عاشق کارش بود. قفس مرغ عشقاشو ورداشت رفـت دم همـون پاساژه. رنگ و وارنـگ آدمـای کوتاه و بلنـد می اومـدن و می رفتن و نگاهشم نمی انداختن. خودشو با اینـا مقایسه کـرد. دید آره! خب با این سر و وضع معلومه که نگاه کـردنم ندارم...

کل پس اندازشو خالی کـرد تو دخـل بوتیــک چی و تیپـی خـرید که البته به رنگ مـرغ عشقاشم بیاد. انتخابش بدک نبـود. مردم می دیدنش! روزی سه چــار تا مرغ عشق می فـروخت. دیگه راهشم یاد گرفـت.

بعد چـند وقت دیـد که نه! هیچ جـوری نمی تونـه مرغ عشقاش رو با لباساش ست کنه...

 

 

 

زمیـن وسـعـت یافـت

دیوارهای شهـر بالا گـرفـت و

خورشـید، مسـتور گشت

سردی، سـراسـر سـایه کرد و

                                   دیــوان  برآمـدند...

هــزار هــزار

با شـکم های  برآماسـیده از حرص و خـون

به تاراج حیات  فــرو ریخـتند و

                             بر خط  سبـز تاریــخ،

                                            شــکافی ســـرخ  نـشست...

چنــگال های آز و تجــاوز،

عشـق را  دریـدنـد و

                      مـادر ِ فـقــر

                                 آبسـتـن شـد...

 

 

 

 

 

             

 

 

 

 

"از افسانه های کهن دناگ-ِستان به زبان تاهومای دری"

:)

آسمان غرید. تیری برق آسا شکافی در دره ایجاد کرد. بُـته ای از آن روئیـد و در سایه سار بـته، شهری پدید آمد. شـهری طبقاتی که نظامی تـثـلیثی بر آن حاکم بود.

 

 

 

  

از دست خودم کلافه شده بودم. مونده بودم با یه دنیا کار و دو دنیا بی انگیزگی. واسه خلاص شدن حاضر بودم به هر غلطی دست بزنم. آقا نخواستیم.خداجون! قربونت! من اگه نخوام زندگی کنم، کی رو باس ببینم؟

 

زندگیْ بازی

۱۳۸۴

دیــوارای اتـاقـم ،

بزرگـن و سفیـدن

گاهی تو این فکر میرم

جون میده شکل کشیدن !

.  .  .